Είχαμε ακούσει πολλές φορές πόσο επιβλητικός και ξεχωριστός είναι αυτός ο τόπος, όμως τίποτα δεν σε προετοιμάζει πραγματικά γι’ αυτό που αντικρίζεις. Τεράστιοι βράχοι, μοναστήρια «καρφωμένα» στην άκρη τους, γαλήνη και ιστορία.  

Όπως αναφέραμε, πάνω σε αυτούς τους βράχους είναι χτισμένες οι ιστορικές μονές, που για αιώνες ήταν απομονωμένες και προσβάσιμες μόνο με σχοινιά, δίχτυα και καλαθιά!

Οι μονές εξακολουθούν να λειτουργούν. Κάποιες είναι ανδρικές και κάποιες γυναικείες. Οι μοναχοί και οι μοναχές, εκτός των άλλων, μεριμνούν για την φροντίδα του χώρου, παραγωγή λαδιού/κρασιού/θυμιαμάτων, συντήρηση χειρογράφων και υποδοχή επισκεπτών.

Η πρώτη μας στάση: Το Μεγάλο Μετέωρο

Το Μεγάλο Μετέωρο (ή αλλιώς Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος) ήταν η πρώτη μονή που επισκεφτήκαμε.

Το ψηλότερο και μεγαλύτερο μοναστήρι των Μετεώρων μάς υποδέχθηκε με τα πέτρινα σκαλοπάτια του και την επιβλητική αρχιτεκτονική του.

Μόλις μπεις, νιώθεις σαν να μεταφέρεσαι σε άλλο αιώνα. Το σύμπλεγμα της μονής είναι μεγάλο και αποτελείται από αυλές, μουσεία, παλαιά εργαστήρια μοναχών, παλαιοντολογικά εκθέματα, παλαιά εργαλεία, αλλά και τον κεντρικό ναό με τις αγιογραφίες του.

Υπάρχει επίσης το παλιό «δικανίκι» (το σύστημα με τα δίχτυα και τις τροχαλίες που χρησιμοποιούσαν για να ανεβάζουν ανθρώπους και προμήθειες), κάτι που έκανε τα παιδιά να εντυπωσιαστούν φοβερά όταν εξηγήσαμε ότι παλιά… δεν υπήρχαν σκαλοπάτια!

Η θέα από τους εξωτερικούς χώρους της μονής πάει κυριολεκτικά μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.

Επόμενη στάση: Η Μονή Βαρλαάμ

Από τα αγαπημένα μας σημεία της ημέρας ήταν η Μονή Βαρλαάμ. Η πρόσβαση έχει σκαλοπάτια, αλλά λιγότερα από το Μεγάλο Μετέωρο, και η οργάνωση στο εσωτερικό είναι εξαιρετική.

Μόλις φτάσαμε στην κορυφή, απολαύσαμε έναν χώρο τόσο γαλήνιο και περιποιημένο, με θέα που κόβει την ανάσα. Οι τοιχογραφίες και τα εκθέματα βοήθησαν τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα τη μοναστική ζωή και την παράδοση.

Στην είσοδο περνάς ένα μικρό προαύλιο με όμορφη θέα και από εκεί οδηγείσαι στον ναό και στα μικρά μουσεία.

Στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ στα Μετέωρα υπάρχει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και λίγο «περίεργα» εκθέματα που τραβάει πάντα την προσοχή τόσο των μεγάλων όσο και των παιδιών: ένα τεράστιο ξύλινο βαρέλι του 16ου αιώνα.

Το βαρέλι έχει περίπου 12.000 λίτρα χωρητικότητα, δηλαδή περίπου 12 τόνους νερό!  Όταν οι πρώτοι μοναχοί ανέβηκαν στον άγριο βράχο όπου βρίσκεται η μονή, δεν υπήρχε πηγή νερού εκεί πάνω. Δεν υπήρχε νερό για πόση, πλύσιμο, καλλιέργεια ή κατασκευή. Έτσι, για να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν μία λειτουργική κοινότητα σε αυτήν την απόκοσμη τοποθεσία, έφτιαξαν αυτό το τεράστιο βαρέλι για να μαζεύουν το βρόχινο νερό.

Σήμερα όμως δεν περιέχει ούτε νερό ούτε κρασί. Το μεγάλο βαρέλι έχει γίνει ουσιαστικά τουριστικό αξιοθέατο και οι επισκέπτες που περνούν από εκεί πετούν μέσα μικρά νομίσματα, σαν να είναι ένα είδος «ευχής» ή «πλάγιου τρόπου» να αφήσουν κάτι πίσω τους στη μονή.

Τελική στάση: Άγιος Στέφανος

Τελευταία επισκεφτήκαμε τον Άγιο Στέφανο, που είναι ίσως η πιο εύκολα προσβάσιμη μονή και γι’ αυτό ιδανική για οικογένειες.

Εδώ δεν υπάρχουν σκαλοπάτια! Μπαίνεις από μια μικρή γέφυρα που ενώνει το μοναστήρι με τον βράχο, κάτι που βοηθάει αν έχετε καροτσάκι ή παιδάκια που εύκολα κουράζονται.

Ο ναός, η αυλή και η συγκλονιστική θέα προς την Καλαμπάκα και την κοιλάδα μας μάγεψαν όλους.

Πρακτικές συμβουλές για την εμπειρία

• Φωτογραφίες: Επιτρέπονται στους εξωτερικούς χώρους. Στο εσωτερικό των ναών συνήθως όχι.
•  Ωράρια: Κάθε μονή έχει το δικό της πρόγραμμα και κάποιες μέρες είναι κλειστές — καλό να το τσεκάρετε πριν πάτε.
• Είσοδος: Υπάρχει μικρό εισιτήριο ανά μονή.
• Οι μονές στα Μετέωρα έχουν συγκεκριμένους κανόνες ένδυσης (όπως τα περισσότερα μοναστήρια), που είναι καλό να τηρούνται

Τα Μετέωρα είναι μοναδικά στον κόσμο. Ακόμη κι αν δεν είναι κάποιος θρησκευόμενος, σίγουρα βιώνει κάτι ξεχωριστό. Είναι αυτό που λέμε: «Κάποιους προορισμούς απλά τους βλέπεις κι άλλους τους ζεις…» Τα Μετέωρα ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Είναι από τα μέρη που όσο κι αν τα έχεις δει σε φωτογραφίες, τίποτα δεν σε προετοιμάζει για την πραγματικότητα: για τους βράχους που μοιάζουν να βγήκαν από άλλη εποχή, για τα μοναστήρια που ακουμπούν στον ουρανό και για εκείνη την παράξενη ησυχία που σε γεμίζει ομορφιά.

The post Οικογενειακή απόδραση στα Μετέωρα: Μεγάλο Μετέωρο – Μονή Βαρλαάμ – Άγιος Στέφανος. appeared first on To Cafe tis mamas.

Ξεκινήσαμε από τα Τρίκαλα και μέσα σε λιγότερο από μία ώρα φτάσαμε στο λευκό τοπίο της Ελάτης. Το χωριό ήταν ντυμένο στα λευκά, τα δέντρα φορτωμένα με χιόνι και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη την ήρεμη μαγεία που μόνο τα ορεινά χωριά τον χειμώνα μπορούν να προσφέρουν.

Η Ελάτη είναι ένα από τα πιο γραφικά και αγαπημένα ορεινά χωριά της Θεσσαλίας, χτισμένο στις πλαγιές του Κόζιακα, μέσα σε απέραντο δάσος από έλατα που μοιάζει να βγαίνει από παραμύθι.

Στους δρόμους της θα βρεις παλιά πέτρινα σπίτια, μικρές πλατείες με παραδοσιακά καφενεία, ζεστά τζάκια και μαγαζιά με τοπικά προϊόντα, όλα πνιγμένα από το χιόνι τον χειμώνα.

Τα μονοπάτια που ξεκινούν από το χωριό είναι ιδανικά για πεζοπορίες και βόλτες στη φύση, ενώ οι μυρωδιές από ξύλο και παραδοσιακή κουζίνα σε καλούν για ζεστή σούπα μετά το παιχνίδι στο χιόνι.

Στην Ελάτη υπάρχουν μικρά καταστήματα με τοπικά προϊόντα, όπως μέλι, μυρωδικά, παραδοσιακά γλυκά και αρτοποιήματα, ιδανικό για να πάρεις μια «γεύση» της περιοχής.

Στην Ελάτη θα συναντήσεις τον Αμάραντο, γνωστό και ως Ελίχρυσο, ένα μικρό κίτρινο λουλούδι που οι ντόπιοι αγαπούν να αποκαλούν «λουλούδι της τύχης» και δεν είναι τυχαίο: ο Αμάραντος έχει την ιδιότητα να διατηρεί το χρώμα και το σχήμα του ακόμη κι όταν ξεραθεί, γι’ αυτό από παλιά συμβόλιζε την αντοχή, την καλή υγεία και την ευτυχία.

Πολλοί τον κρατούν και μέσα στο σπίτι σαν γούρι για καλή τύχη. Ένα τόσο μικρό και ταπεινό λουλούδι, αλλά με μεγάλη ιστορία και ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό – ακριβώς ό,τι χρειάζεται για να σου φτιάξει τη μέρα!

Λίγο πιο πάνω από την Ελάτη, το Περτούλι ξεδιπλώνεται αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Πίνδου, με τα πέτρινα κτήρια του να ξεχωρίζουν μέσα στο χιονισμένο τοπίο.

Είναι φημισμένο για το μικρό χιονοδρομικό του κέντρο, ιδανικό για οικογένειες και αρχάριους, αλλά και για τα λιβάδια του  (γνωστά ως Περτουλιώτικα Λιβάδια) όπου μπορείς να περπατήσεις, να παίξεις με το χιόνι ή να απολαύσεις το τοπίο με μια κούπα ζεστό κακάο στα χέρια.

Οι δασικές διαδρομές γύρω από το χωριό, οι φυσικές πηγές και οι ήρεμες πλάτες του Κόζιακα σε βάζουν κατευθείαν σε διάθεση «απόδρασης στη φύση».

Τα παιδιά (αλλά κι εμείς, ας μη γελιόμαστε) δεν κρατιόντουσαν! Στο Περτούλι βρήκαμε μια υπέροχη πλαγιά, όπου στήθηκε αμέσως χιονοπόλεμος, χιονάνθρωπος, αγγελάκια στο χιόνι και, φυσικά, ελκύθρο!

Τα γέλια ακούγονταν παντού και για ώρα τα χαζεύαμε να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν με το έλκυθρο ξανά και ξανά, μέχρι να πούμε «άλλη μία και φεύγουμε!»… και τελικά να κάνουμε άλλες δέκα!

Πριν επιστρέψουμε, κάναμε και μια μικρή στάση στα δύο γεφύρια της περιοχής. Η βόλτα δίπλα στο ποτάμι, το τοπίο με τα πλατάνια και τα πέτρινα γεφυράκια δημιουργούν εικόνες καρτ ποστάλ. Είναι από εκείνες τις στιγμές που απλά σταματάς, αναπνέεις βαθιά και απολαμβάνεις. Πιο συγκεκριμένα:

1. Το Γεφύρι της Παλαιοκαρυάς

Λίγο έξω από την Κάτω Παλαιοκαρυά, μέσα σε μια εντυπωσιακή χαράδρα και κατάφυτο τοπίο, βρίσκεται το γεφύρι της Παλαιοκαρυάς – ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι του 16ου αιώνα που δεσπόζει πάνω από τον μικρό ποταμό Παλαιοκαρίτη.

Το μήκος του είναι περίπου 26 μέτρα με άνοιγμα τόξου 19 μέτρα, αλλά αυτό που το κάνει πραγματικά μαγευτικό είναι οι δύο εντυπωσιακοί καταρράκτες που σχηματίζονται γύρω του, ένας υψηλότερος περίπου 12 μέτρων και ένας μικρότερος, δημιουργώντας ένα σκηνικό βγαλμένο από παραμύθι.

Είναι ιδανικό μέρος για να καθίσετε λίγο, να ακούσετε τα νερά και να τραβήξετε όμορφες φωτογραφίες μέσα στη φύση.

• Το Γεφύρι της Πύλης

Το ιστορικό γεφύρι της Πύλης, γνωστό και ως Portaikos Bridge, είναι ένα επιβλητικό πέτρινο μονότοξο γεφύρι που χτίστηκε το 1514 και δεσπόζει πάνω από τα νερά του ποταμού Πορταϊκού στην έξοδο προς Πύλη.

Με μήκος περίπου 65–67 μέτρα και άνοιγμα τόξου περίπου 29 μέτρα, αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα παραδοσιακής γεφυροποιίας της Θεσσαλίας και μέχρι το 1936 ήταν η κύρια δίοδος που ένωνε τον θεσσαλικό κάμπο με τα χωριά της Πίνδου.

Το γεφύρι σήμερα αποτελεί υπέροχο σημείο στάσης για φωτογραφίες και για να απολαύσετε τη ροή του ποταμού στο φυσικό του περιβάλλον.

Η Ελάτη και το Περτούλι είναι ιδανικά για οικογένειες, ειδικά τον χειμώνα, γιατί προσφέρουν και δραστηριότητες και χαλάρωση και υπέροχη φύση. Αν βρεθείτε στην περιοχή, μη χάσετε την ευκαιρία. Θα σας μείνουν οι καλύτερες αναμνήσεις!

The post Εκδρομή στην Ελάτη & Περτούλι. appeared first on To Cafe tis mamas.

Για να φτάσει κανείς στον καταρράκτη του Μυλωνά υπάρχουν δύο μονοπάτια, ένα αρκετά εύκολο και πιο δύσκολο.

Το εύκολο μονοπάτι διαρκεί περίπου 20 λεπτά και ο δρόμος είναι βατός,  καθώς υπάρχει ένα τσιμεντένιος «καταπότης», που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 1960 από ντόπιους κατοίκους οι οποίοι προσπάθησαν να μεταφέρουν το νερό, από την περιοχή του καταρράκτη στα παράλια για αρδευτικούς σκοπούς.

Οι ταμπέλες για την πορεία του μονοπατιού είναι ευκρινέστατες.

Το δύσκολο μονοπάτι, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 2 ώρες. Για να διασχίσει κάποιος αυτό το μονοπάτι, πρέπει να περάσει μέσα από τον ποταμό και σε κάποια σημεία ίσως χρειαστεί να σκαρφαλώσει στα βράχια.

Η καλύτερη εποχή για να διασχίσει κανείς το συγκεκριμένο φαράγγι είναι το χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη, ώστε να υπάρχουν πολλά νερά, κάτι που δείχνει το τοπίο μαγευτικό – ανάλογα με τις ετήσιες βροχοπτώσεις, η περίοδος μπορεί να επιμηκυνθεί ή να συρρικνωθεί-…

Ωστόσο, εάν κάποιος διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, θα πρέπει να πάει εποχή που δεν υπάρχουν πολλές βροχοπτώσεις, καθώς αν βρέχει, το μονοπάτι γίνεται επικίνδυνο.

Εμείς, έχοντας τα παιδιά μαζί μας, επιλέξαμε την ευκολότερη διαδρομή που θα μας οδηγούσε στον επιβλητικό καταρράκτη. Απαραίτητα εφόδια: νερό, αθλητικά παπούτσια και μαγιό για όσους θέλουν να δροσιστούν στα νερά του!

Ο  καταρράκτης του Μυλωνά βρίσκεται σε υψόμετρο 217μ, έχει ύψος σχεδόν 40μ, είναι από τους μεγαλύτερους στην Κρήτη και δεύτερος σε ύψος στον νομό Λασιθίου (μετά από τον καταρράκτη του Μάστορα, στο φαράγγι του Χα).

Τροφοδοτείται με νερό από τις πηγές του ορεινού όγκου της Θρυπτής. Το νερό από τις πηγές καταλήγει στο ποτάμι, που κινούσε παλαιότερα πολλούς νερόμυλους (από όπου πήρε και το όνομα η ρεματιά).

Κατά μήκος της ρεματιάς μέσα στην κοίτη του ποταμού υπάρχουν πολλά πλατάνια , πεύκα, πολύχρωμες σφάκες, μυρτιές, κισσοί και αρωματικοί θάμνοι.

Το τοπίο μαγευτικό με τις μυρωδιές της ανθισμένης φύσης και τα πολύχρωμα αγριολούλουδα.

Όσο προχωρούσαμε στα αυτιά μας έφτανε ο θόρυβος από τη βοή του νερού. Ο καταρράκτης του Μυλωνά ξεπρόβαλε μπροστά μας, ενώ παρατηρούσαμε να ξεπηδούν και άλλοι μικρότεροι από τα βράχια της γύρω περιοχής.

Όταν φτάσαμε στο μεγάλο καταρράκτη του φαραγγιού εντυπωσιαστήκαμε. Ήταν πιο όμορφα απ’ ότι υποδήλωναν οι φωτογραφίες που είχαμε δει.

Είναι αναμφισβήτητα ένα καταπληκτικό μέρος που θα σε αφήσει άφωνο με την ιδιαιτερότητα του!

Για περισσότερους κρυμμένους ή μη θησαυρούς στην Κρήτη πατήστε εδώ!

The post Ο καταρράκτης του Μυλωνά στο Λασίθι. appeared first on To Cafe tis mamas.

Η λίμνη Ζαρού πριν το 1987 ήταν ένας μικρός υδροβιότοπος, ως αποτέλεσμα της πηγής του Βοτόμου. Στη συνέχεια και αφού πραγματοποιήθηκαν κάποια έργα ανάπλασης, δημιουργήθηκε η σημερινή μικρή τεχνητή λίμνη, την οποία συνεχίζει να τροφοδοτεί με νερό η πηγή Βοτόμος.

Η ονομασία Ζαρός προέρχεται από το μόριο «Ζα», που σημαίνει πολύ και από το ρήμα «ρέω», σημαίνει δηλαδή το μέρος όπου ρέει πολύ νερό.

Σύμφωνα με έναν παλιό μύθο η λίμνη ήταν κάποτε ένα αλώνι. Αυτό το αλώνι ανήκε σε μια νεαρή κοπέλα και μια μέρα που ο ήλιος έκαιγε έντονα και δεν υπήρχε νερό να ξεδιψάσει αυτή και τα βόδια της, παρακάλεσε το Θεό να της στείλει. Ο θεός άκουσε τις προσευχές της, το αλώνι έγινε βάλτος και η νεαρή κοπέλα εξαφανίστηκε…

Γύρω από τη λίμνη υπάρχει καφετέρια – ταβέρνα, για όποιον θέλει να απολαύσει ένα γεύμα, σνακ ή καφεδάκι με θέα την λίμνη.

Υπάρχουν επίσης χώροι με παγκάκια και τραπέζια για όποιον προτιμά ένα πικ νικ έχοντας όλη την λίμνη στα πόδια του.

Στον χώρο υπάρχει και μια παιδική χαρά.  

Μία βόλτα στις όχθες της λίμνης και στους διαμορφωμένους χώρους αναψυχής αρκούν για να γεμίσουν τα μάτια και η ψυχή με όμορφες και γαλήνιες εικόνες.

Η λίμνη Ζαρού είναι ένας μόνιμος πόλος έλξης επισκεπτών, καθώς ανεξάρτητα από την εποχή αποτελεί σταθερά ένα υπέροχο σκηνικό απίστευτου κάλλους. 

Οι όχθες της λίμνης είναι πνιγμένες στο πράσινο , δημιουργώντας την εντύπωση ότι πρόκειται για επίγειο παράδεισο. 

Η ήρεμη, ακίνητη επιφάνεια της προσφέρει χαλάρωση και ηρεμία.

Είναι υπέροχο να παρατηρείς τα ψάρια, τις πάπιες ή τις χελώνες που ζουν εκεί να κολυμπούν στα νερά της.

Για όσους προτιμούν να ανακαλύψουν τα αξιοθέατα της περιοχής η λίμνη μπορεί να γίνει η αφετηρία ή ένα καλό σημείο για να ξαποστάσουν.

Τέλος, από τη λίμνη ξεκινά ένα μονοπάτι που οδηγεί μέσα στο φαράγγι του Αγίου Νικολάου και καταλήγει μετά από 5 χιλιόμετρα πεζοπορίας στο υπέροχο δάσος του Ρούβα. 

The post Η λίμνη Ζαρού στο Ηράκλειο. appeared first on To Cafe tis mamas.

Η συγκεκριμένη λίμνη, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Ηράκλειο και μόλις 1 χιλιόμετρο από το χωριό Γέργερη.

Στην πραγματικότητα, στο μέρος αυτό ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να παρατηρήσει δύο λίμνες.

Η πρώτη, «του Διγενή το μνήμα», όπως λένε οι ντόπιοι είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση εποχιακού υγρότοπου, που συγκεντρώνει νερό το χειμώνα και ξεραίνεται το καλοκαίρι.

Η φυσική κοιλότητα στην οποία βρίσκεται και έχει τη μορφή ανάποδου κώνου αποτελεί ένα ξεχωριστό γεώτοπο.

Η λίμνη διατηρεί πληθυσμούς αμφιβίων και ποταμοχελωνών, προσελκύει υδρόβια και παρυδάτια πουλιά και παράλληλα φιλοξενεί μεταναστευτικά πουλιά.

Η δεύτερη είναι η λιμνοδεξαμενή που τροφοδοτείται από τις πηγές της Γέργερης και αρχικά κατασκευάστηκε με σκοπό να καλύψει τις αρδευτικές ανάγκες της περιοχής.

Είναι κατασκευασμένη σε θέση ορατή από μεγάλη απόσταση και προσελκύει τα περαστικά πουλιά.

Περιμετρικά της λιμνοδεξαμενής υπάρχει ξύλινος φράκτης.

Στο σημείο υπάρχουν αρκετές πάπιες, εξοικειωμένες με τους επισκέπτες, καθώς και μερικά παγόνια.

Το μέρος προσφέρεται για χαλαρές βόλτες με τα πόδια ή το ποδήλατο.

 Ειδικά τα μικρά παιδιά σίγουρα θα λατρέψουν το τοπίο και θα επιδοθούν σε αμέτρητα παιχνίδια και περιηγήσεις.

Σε αρκετά σημεία υπάρχουν κιόσκια/ τραπέζια πικ-νικ, όπου οικογένειες και παρέες μπορούν να γευματίσουν.   

Εναλλακτικά, λειτουργεί παραδοσιακή ταβέρνα με θέα στη λίμνη, δίπλα στις πάπιες και στα παγόνια.

Η λίμνη του Διγενή είναι, δίχως αμφιβολία, μία καλή πρόταση για εκδρομή που θα εκτιμήσουν ιδιαιτέρως οι λάτρεις της φύσης και του νερού.

Για περισσότερες αποδράσεις στην Κρήτη, πατήστε ΕΔΩ!

The post Η λίμνη του Διγενή στην Γέργερη. appeared first on To Cafe tis mamas.

Η Παραλία Πρέβελη βρίσκεται στην έξοδο του Κουρταλιώτικου φαραγγιού (το όνομα λέγεται πώς προέρχεται από το κροτάλισμα που κάνουν οι πέτρες όταν φυσάει βοριάς μέσα στο στενό πέρασμα), εκεί που καταλήγει ο ποταμός Κουρταλιώτης. Στο σημείο αυτό σχηματίζεται μία μικρή λιμνοθάλασσα, πριν το ποτάμι εκβάλει στη θάλασσα.

Η Παραλία Πρέβελη είναι γνωστή και ως Λίμνη Πρέβελη ή Φοίνικας. Είναι μία αμμουδερή πανέμορφη παραλία με κρυστάλλινα νερά και βοτσαλωτό βυθό.

Μπορείτε να την επισκεφτείτε είτε με όχημα και έπειτα αρκετό περπάτημα είτε με καΐκι από το διπλανό Δαμνόνι ή από τον Πλακιά.

Η περιοχή αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό λόγω του ποταμού, του φοινικοδάσους εντός του φαραγγιού και της παραλίας. Πρόκειται το δεύτερο μεγαλύτερο φοινικόδασος της Κρήτης (έκτασης 40 στρεμμάτων), μετά από το φοινικόδασος στο Βάι.  Εκεί εκτός από φοίνικες (με την επίσημη ονομασία τους Phoenix theophrastii), υπάρχουν και λιγαριές, πικροδάφνες, χαρουπιές, σκίνα και καλαμιές.

Το μεγαλύτερο μέρος του φοινικοδάσους της Πρέβελης κάηκε από μεγάλη πυρκαγιά το καλοκαίρι του 2010,  όμως κατάφερε και επανήλθε.  Η περιοχή λόγω του ιδιαίτερου φυσικού της κάλλους και της βιοποικιλότητας της έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Natura 2000, στη Ζώνη ειδικής Προστασίας, ενώ μέρος της περιοχής έχει ανακηρυχθεί καταφύγιο άγριας ζωής.

Η παραλία είναι πολύ ελκυστικός προορισμός στους τουρίστες από τη δεκαετία του 1960, όταν έρχονταν και κατασκήνωναν εδώ πολλοί χίπις που κατασκεύαζαν καλύβες με χόρτα και κλαριά από τους φοίνικες. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Πλέον δεν υπάρχει η δυνατότητα διανυκτέρευσης στη παραλία και το κοινό της παραλίας έχει σήμερα αντικατασταθεί κυρίως από οικογένειες και ζευγάρια.

Επιπρόσθετα, οι ομπρέλες και ξαπλώστρες που υπήρχαν τα περασμένα χρόνια έχουν απομακρυνθεί αφού αλλοίωναν την εξωτική εμφάνιση της παραλίας. Υπάρχει βέβαια μια καντίνα όπου μπορείτε να προμηθευτείτε τα απαραίτητα αλλά αυτό είναι το μάξιμουμ της υπηρεσίας όπου θα πάρετε εδώ, οπότε φροντίστε να έχετε οργανωθεί.

Η Πρέβελη αποτελεί τον πιο διαδεδομένο τουριστικό προορισμό της νότιας Κρήτης καθώς φημίζεται για το σαγηνευτικό της τοπίο, που θυμίζει εξωτικούς τόπους . Στην έξοδό του ποταμού τα νερά είναι πολύ δροσερά και μια βουτιά σε αυτά είναι απίστευτα αναζωογονητική. Στο ανατολικό τμήμα της παραλίας υπάρχει ένας πανέμορφος βράχος μέσα στη θάλασσα που θυμίζει κατάρτι ή καρδιά.

Όμως αυτό που περισσότερο εντυπωσιάζει είναι μια βόλτα κατά μήκος του ποταμού, κάτω από την πυκνή σκιά που προσφέρουν οι φοίνικες. Μπορείτε να ακολουθήσετε το οριοθετημένο μονοπάτι και να εξερευνήσετε την γύρω περιοχή ακούγοντας μόνο τους ήχους των πουλιών και του τρεχούμενου νερού.

Στις μεγάλες κολύμπες που σχηματίζονται κάθε τόσο μπορείτε να κάνετε ένα δροσερό μπάνιο, παρέα με τις πάπιες που ζουν εκεί.

Η Παραλία Πρέβελη είναι ένα σκηνικό μαγικό, ένα μέρος που συνδυάζει το φαράγγι, με το ποτάμι, τη λιμνοθάλασσα, την παραλία και το φοινικόδασος. Δικαίως η παραλία μαζί με το τοπίο που την περιβάλλει έχουν χαρακτηρισθεί από τα ωραιότερα της Ευρώπης!

The post Η Παραλία Πρέβελη στην Κρήτη. appeared first on To Cafe tis mamas.

Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Μαλεβιζίου και οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία. Υπάρχει μεγάλη παράδοση στην καλλιέργεια κηπευτικών και εσπεριδοειδών και το χωριό φημίζεται για τα νοστιμότατα και ζουμερά φοδελιανά πορτοκάλια.

Στην περιοχή του σημερινού χωριού τοποθετείται η αρχαία πόλη Ποντομάτριον, όνομα που διασώζεται στον  Ποντομάτρη ποταμό που διασχίζει τον οικισμό. Η ονομασία Φόδελε φαίνεται ότι προέρχεται από τον πρώτο οικιστή ο οποίος ήταν μέλος της ενετικής οικογένειας Fodelle που αναφέρεται στην Κρήτη τον 13ο αιώνα.

Το Φόδελε είναι ο τόπος καταγωγής του μεγάλου ζωγράφου Ελ Γκρέκο.

Ως τόπος καταγωγής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου λοιπόν , το Φόδελε δεν θα μπορούσε να μην τιμήσει τον μεγάλο ζωγράφο με ένα μουσείο που έχει δημιουργηθεί στο οίκημα που πιστεύεται ότι μεγάλωσε.

Στον μουσειακό χώρο παρουσιάζονται αντίγραφα έργων του Ελ Γκρέκο, ένα αντίγραφο του εργαστηρίου του, προσχέδια και σπάνιο φωτογραφικό υλικό.

Πρόκειται για ένα μουσείο φόρο τιμής στον μεγάλο κρητικό καλλιτέχνη και μία εξαιρετική η προσπάθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου του Φόδελε να διατηρήσει άσβεστη τη μνήμη του.

Εκτός από το μουσείο,  υπέροχη είναι και η βυζαντινή εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου που χτίστηκε τον 11ο αιώνα στη θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής, η οποία μάλιστα θεωρείται ότι αποτέλεσε έμπνευση για να ασχοληθεί ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος με την αγιογραφία.

Το Φόδελε είναι ένα μέρος που ενθουσιάζει μικρούς και μεγάλους. Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί την όμορφη πλατεία του χωριού με την προτομή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ή να απολαύσει το φαγητό του σε μια από τις ταβέρνες που βρίσκονται δίπλα στα αιωνόβια πλατάνια και  στο ποτάμι.

Η παιδική χαρά που βρίσκεται στην καρδιά του οικισμού, πραγματικά μέσα στη βλάστηση, είναι μία από τις καλύτερες του νομού.

Μέσα σε αυτήν (πέρα από τα παιχνίδια) υπάρχουν τραπεζάκια πικ-νικ, ενώ για τους λάτρεις της φύσης, υπέροχες διαδρομές μέσα στο πράσινο και δίπλα στον ποταμό.

Τέλος, κοντά στο Φόδελε (περίπου 3 χιλιόμετρα) βρίσκεται η Μονή Αγίου Παντελεήμονος σε μια ωραία τοποθεσία.

Η Μονή διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον αγώνα των Κρητικών κατά των Τούρκων κατακτητών. Την δράση της αυτή την πλήρωσε πολλές φορές με λεηλασίες και καταστροφές.

Είναι ένα υπέροχος χώρος μέσα σε πορτοκαλιές και ελαιώνες, γεμάτος άνθη, χρώματα και μυρωδιές.

Η Μονή φροντίζει και πολλά μικρά και μεγαλύτερα ζωάκια όπως ελάφια, πτηνά, κατσικάκια, λάμα κ.α. και είναι και για τον λόγο αυτό πόλος έλξης των μικρών κυρίως επισκεπτών.

Είναι δίχως αμφιβολία μία πολύ καλή πρόταση για Κυριακάτικη βόλτα ή εκδρομούλα…!

The post Εκδρομούλα στο Φόδελε Ηρακλείου. appeared first on To Cafe tis mamas.

Πριν σας γράψω τι εννοώ, ας αναφέρουμε ορισμένες βασικές πληροφορίες για αυτόν τον τόσο δημοφιλή προορισμό:

• Η λίμνη Κουρνά είναι η μοναδική φυσική λίμνη με γλυκό νερό στη Κρήτη.
• Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα Κορήσια, καθώς σύμφωνα με πηγές, στην περιοχή βρισκόταν ιερό αφιερωμένο στην Κορήσια Αθηνά.
• Η αλλαγή της ονομασίας της λίμνης Κορησία τοποθετείται κατά την περίοδο της αραβοκρατίας στην Κρήτη και έτσι το σημερινό της όνομα αποδίδεται σε αραβική λέξη που σημαίνει λίμνη ή λουτήρας.
• Η λίμνη βρίσκεται σε μια πανέμορφη τοποθεσία, ουσιαστικά σε ένα κοίλωμα ανάμεσα σε λόφους, σε απόσταση μόνο 4 χιλιομέτρων από την Γεωργιούπολη Χανίων στη δυτική Κρήτη.
• Η λίμνη Κουρνά έχει σχήμα αχλαδιού, με μέγιστο μήκος 1087 μέτρα και μέγιστο πλάτος 880 μέτρα. Καλύπτει έκταση 579 στρεμμάτων και είναι γενικά ρηχή με 22,5 μέτρα μέγιστο βάθος.
• Η στάθμη της λίμνης κατά την διάρκεια του έτους μεταβάλλεται και έτσι στους καλοκαιρινούς μήνες σιγά σιγά αρχίζει να διαφαίνεται λευκή αμμουδιά γύρω από την λίμνη, δημιουργώντας μερικές «άτυπες παραλίες». Το χειμώνα οι παραλίες αυτές εξαφανίζονται.
• Η λίμνη, εκτός των άλλων, αποτελεί και έναν σημαντικό υδροβιότοπο. Εδώ ζουν διάφορων ειδών ψάρια, χέλια, νερόφιδα, πάπιες και χήνες, αλλά και η σπάνια δίχρωμη χελώνα (Malaclemys terrapin). Επιπρόσθετα, συναντούνται στην λίμνη πάνω από 40 είδη πτηνών και αρκετά είδη ερπετών).

Στο μεσοδιάστημα (πάνω από 10ετία) που είχα να την επισκεφτώ, η λίμνη Κουρνά γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη. Ειλικρινά δεν θυμάμαι τόσες τουριστικές δραστηριότητες συσσωρευμένες γύρω της. Οι ταβέρνες και καφετέριες που βρίσκονται εκεί έχουν πολλαπλασιαστεί, το ίδιο και οι διαθέσιμες ομπρέλες και ξαπλώστρες.

Όσον αφορά τα υδροποδήλατα που διατίθενται για ενοικίαση, μου φάνηκαν ότι αυξήθηκαν κατά πολύ σε αριθμό.

Υδροποδήλατα και sup σε ότι χρώμα και σχήμα επιθυμεί κανείς, με τσουλήθρα ή χωρίς για την διασκέδαση των επισκεπτών.

Αυτό ασφαλώς δεν παύει να είναι η δική μου αίσθηση, γιατί μέσα απ’ τα μάτια κάποιου άλλου, κάτι τέτοιο αποτελούσε υπερθέαμα  (όπως λόγου χάριν στα μάτια της δεκάχρονης κόρης μου που με ικέτευε για μία βόλτα με το υδροποδήλατο μονόκερος!).

Αντί αυτού εμείς προτιμήσαμε να απολαύσουμε μία βόλτα στη λίμνη, με το δικό μας κανό που μεταφέραμε μαζί μας.

Η λίμνη Κουρνά είναι κατάλληλη για κολύμπι. Η αίσθηση του μπάνιου στη λίμνη είναι πολύ ιδιαίτερη και τόσο διαφορετική από εκείνη της θάλασσας. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε μια βουτιά εκεί, παρέα με τις πάπιες που εξοικειωμένες με το πλήθος, κάνουν αμέριμνες την βόλτα τους ανάμεσα στους λουόμενους.

Ακόμα και αν δεν έχετε πρόθεση να κολυμπήσετε, ένας απογευματινός περίπατος γύρω από την λίμνη είναι ότι πρέπει. Η πεζοπορία κατά μήκος της όχθης διαρκεί περίπου 1 ώρα (αν θέλετε να κάνετε έναν πλήρη κύκλο) και το τοπίο είναι χαλαρωτικό και υπέροχο.

Οι ταβέρνες που βρίσκονται εκεί διαθέτουν νοστιμότατα παραδοσιακά Κρητικά πιάτα σε συνδυασμό με αξεπέραστη θέα προς την λίμνη. Ειδικά τις απογευματινές ώρες τα χρώματα από το φως του ήλιου καθιστούν το σκηνικό ειδυλλιακό.

Τέλος, αξίζει να γίνει μια αναφορά και στους μύθους/θρύλους της λίμνης Κουρνά που την κάνουν να ξεχωρίζει από τις άλλες (πηγή: Wikipedia).

Για τη συγκεκριμένη λίμνη υπάρχουν δύο θρύλοι. Ο πρώτος μιλάει για μια ξανθιά κοπέλα η οποία πριν από αρκετά χρόνια επιδίωκε να σωθεί από τις ερωτικές ορέξεις του πατέρα της ο οποίος είχε μαγευτεί από την ομορφιά της. Τότε η κοπέλα ευχήθηκε να βουλιάξει η περιοχή και να γίνει λίμνη λέγοντας τα εξής λόγια: “Βούλα και Βουλιλίμνα και εγώ στοιχειό στη λίμνα”. Έτσι πραγματοποιήθηκε η ευχή της καθώς σείστηκε το έδαφος και βούλιαξε και έτσι δημιουργήθηκε η λίμνη.

Ο δεύτερος θρύλος μιλάει για τους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι συμπεριφέρονταν σαν να μην βρίσκονταν στον δρόμο του Θεού και τότε Εκείνος θύμωσε και τους τιμώρησε ρίχνοντας βροχές οι οποίες κράτησαν αρκετές μέρες, πνίγοντας το χωριό και δημιουργώντας μια λίμνη. Ακόμη λέγεται ότι η μόνη που σώθηκε από αυτόν τον κατακλυσμό ήταν η κόρη του παπά η οποία εμφανίζεται ως οπτασία να κάθεται σε ένα βράχο στη λίμνη και να χτενίζει τα μαλλιά της.

Υπάρχει επίσης μια τοπική δοξασία ότι η λίμνη είναι “άπατη” και “αματάτη”, δηλαδή δεν έχει πυθμένα, λόγω του χρωματισμού της λίμνης με γαλάζιους διαδοχικούς κύκλους.

Ακόμα υποστηρίζεται ότι στη λίμνη υπάρχουν ηλεκτρομαγνητικά πεδία για αυτό και κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται αναστάτωση μπαίνοντας σε αυτήν.

Για ημερίσια εκδρομή ή απλό περίπατο, για παραθερισμό ή αναψυχή, το σίγουρο είναι οτι η λίμνη Κουρνά αποτελεί ιδανικό προορισμό…

The post Η λίμνη Κουρνά στα Χανιά. appeared first on To Cafe tis mamas.

Το ωραιότερο τμήμα του, με μέγιστο φυσικό , ιστορικό και θρησκευτικό κάλλος είναι αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στο Χουδέτσι και στον Άγιο Βασίλειο, μήκους 1.5χλμ.

Ο επισκέπτης της περιοχής έχει την δυνατότητα να  πεζοπορήσει σ’ ένα καλά δομημένο μονοπάτι, πλησίον του ρέματος, απολαμβάνοντας το ιδιαίτερο φυσικό τοπίο από τον οικισμό του Χουδετσίου προς τον οικισμό του Αγίου Βασιλείου ή και αντίθετα.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από το Χουδέτσι (όπου μπορείτε να σταθμεύσετε στο χωριό) κατηφορίζετε  από τα ξύλινα σκαλοπάτια στο καλά διατηρημένο μονοπάτι ως τον Άγιο Βασίλειο.

Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η πλούσια φυσική βλάστηση δέντρων, θάμνων και χαμηλών φυτών (όπως Πλάτανος, Λεύκη, Ιτιά, Δάφνη, Σχίνος, Χαρουπιά, Κισσός, Βάτος κ.α.), που  ποτίζονται από το ρυάκι του φαραγγιού.

Παράλληλα οι τοπικές, κλιματολογικές και υδρολογικές συνθήκες ευνοούν την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών, των ελαιώνων και των αμπελιών.

Τις ζεστές ημέρες, η σκιά από τα πελώρια πλατάνια είναι η καλύτερη πηγή δροσιάς που μπορείτε να έχει κανείς.

Η συνεχής ροή του ρέματος δεν προέρχεται μόνο από τις χειμερινές βροχοπτώσεις αλλά και την αρτεσιανή πηγή του Χουδετσίου.

Το ρέμα δεν αποτελεί μόνο βιότοπο φυτών αλλά και πολλών πτηνών και μικρών θηλαστικών που φωλιάζουν σ’ αυτό βρίσκοντας τροφή και νερό.

Η δύναμη των υδάτων έδωσε τη δυνατότητα να δραστηριοποιηθούν κατά το παρελθόν οι άνθρωποι της περιοχής στην κατασκευή και λειτουργία αλεστικών νερόμυλων. Απομεινάρια αυτών σε καλή κατάσταση συναντάμε ακόμα και σήμερα δίπλα στην κοίτη του ρέματος.

Στα πρώτα κιόλας μέτρα της πορείας μας συναντάμε τους Βυζαντινούς ναούς του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και του Αγίου Νικολάου, αλλά και δύο νερόμυλους που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα για άλεσμα.

Μετά από 500μ, συναντάμε το ιστορικό Σιναΐτικο μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιώτισσας, από όπου παίρνει το όνομα του το φαράγγι.

Το μοναστήρι ήταν αρχικά ανδρικό, σήμερα όμως λειτουργεί ως γυναικεία μονή και είναι από τα μικρότερα ενεργά μοναστήρια της Κρήτης.

Ο ναός τη μονής είναι χτισμένος σε βράχο όπου, κατά μια παράδοση, βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας. Τα ίχνη των τοιχογραφιών επάνω στο βράχο του σπηλαίου της Παναγίας χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Γύρω στα 1600 φαίνεται πως η μονή ήκμαζε. Πέρασε στη δικαιοδοσία της Μονής Σινά κατά την περίοδο 1649-1669.

Έξω από την εκκλησία υπάρχει μια αρχαία ελληνική επιγραφή σε μάρμαρο. Επίσης, περίπου το 1910, Άγγλοι αρχαιολόγοι εντόπισαν στο σημείο άγαλμα αρχαίας θέας (πιθανώς της Αθηνάς) , το οποίο εκτίθεται σήμερα στο μουσείο της Βοστώνης.

Έξω από το μοναστήρι υπάρχει και μια όμορφη κρήνη.

Όλα τα παραπάνω, καθιστούν το φαράγγι ως μία μοναδική εμπειρία, συνθέτοντας ένα όμορφο φυσικό τοπίο χρωμάτων και ήχων, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο του Ηρακλείου.

Την επόμενη φορά που θα αναζητήσετε μία γρήγορη και εύκολη εξόρμηση από την καθημερινότητα, μην ξεχάσετε να το επισκεφτείτε…!

The post Το Φαράγγι Σπηλιώτισσας Χουδετσίου. appeared first on To Cafe tis mamas.

Το όνομα οφείλεται στον εγκαταλελειμμένο οικισμό δίπλα στο χείμαρρο με τους νερόμυλους που υπήρχαν σε όλη τη διαδρομή του φαραγγιού και κατασκεύασαν οι ντόπιοι κατά την περίοδο της ενετοκρατίας.

Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού ήταν μυλωνάδες και τα περισσότερα σιτηρά της περιοχής και των τριγύρω χωριών αλέθονταν στους Μύλους αυτούς.

Η είσοδος του φαραγγιού ξεκινά από το χωριό Χρομοναστήρι και καταλήγει στο Ξηρό χωριό.  Ξεκινώντας το μονοπάτι, το πρώτο πράγμα που συναντάει κανείς είναι το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου που είναι κτισμένο μέσα στα βράχια.

Οι περιπατητές εντυπωσιάζονται από τα εγκαταλελειμμένα πετρόκτιστα σπίτια του παλαιού οικισμού.

Το χωριό που χωρίζεται σε δύο γειτονιές (τους Πάνω και τους Κάτω Μύλους) εγκαταλείφθηκε όταν γεωλογική μελέτη έδειξε πως τα επιβλητικά βράχια που υψώνονταν πάνω από τα σπίτια κινδύνευαν να πέσουν και να τα καταπλακώσουν. Οι κάτοικοι του αποφάσισαν να μετοικίσουν λίγα μέτρα παραπάνω χτίζοντας το σημερινό χωριό Μύλοι το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 270 μέτρων.

Οι νερόμυλοι του φαραγγιού ήταν πάνω από 30 και λειτουργούσαν έως την δεκαετία του 1970. Σήμερα μπορούμε να δούμε σε καλή κατάσταση μόνο έναν νερόμυλο που έχει ανακαινιστεί έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να πάρουν μια ιδέα για το πώς λειτουργούσαν.

Μέσα στο φαράγγι ο επισκέπτης θα δει μικρά  εκκλησάκια, όπως ο ναός του Αγίου Αντωνίου, ο ναός του Αγίου Ιωάννη, αλλά και ο ναός των Αγίων Πέντε Παρθένων, ενώ λίγο πιο κάτω, τους ναούς της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου.

Τα τεράστια δέντρα με τις πυκνές φυλλωσιές, το ποτάμι που διέρχεται το εσωτερικό του φαραγγιού, τα μικρά και μεγάλα σπήλαια που συναντά κανείς κατά τη διάρκεια της περιήγησης, αποτελούν δείγματα ενός επίγειου παράδεισου και μιας σπάνιας ομορφιάς που σου προσφέρουν στιγμές γαλήνης και ηρεμίας μακριά από το άγχος της πόλης!

Σε όλη την διαδρομή υπάρχουν διάσπαρτα παγκάκια και κιόσκια για να ξαποστάσει κανείς και να απολαύσει το τοπίο.

Τα πανύψηλα πλατάνια και οι κισσοί κυριαρχούν στο τοπίο. Το συνεχώς τρεχούμενο νερό, που δημιουργεί μικρούς καταρράκτες και λίμνες ίσως δυσκολέψει την διέλευση κατά την διάρκεια του χειμώνα και έως τα μέσα της άνοιξης.

Σε γενικές γραμμές πάντως οι προσβάσεις σε αυτό το φαράγγι είναι καλές, αφού σε δύσκολα σημεία έχουν κατασκευαστεί γεφυράκια ενώ η πεζοπορία γίνεται παραπλεύρως της κοίτης του ποταμού κι όχι στο εσωτερικό της.

Οι Μύλοι, με την πλούσια φυσική και αρχιτεκτονική τους ομορφιά συνιστούν την ιδανικότερη πρόταση για περίπατο, καθώς όλη η διάσχιση του δεν διαρκεί πάνω από δύο ώρες, ενώ μπορεί να γίνει με αφετηρία και τα δύο άκρα του φαραγγιού, όπου υπάρχουν σχετικές πινακίδες.

Το συστήνουμε ανεπιφύλακτα!!

The post Το φαράγγι των μύλων στο Ρέθυμνο. appeared first on To Cafe tis mamas.